Перфекционизам

 

                       

Перфектно завршено.

Коренот на зборот се наoѓа во латинскиот збор perfecto и значи завршено.

Но, за перфекционистите никогаш не е добро завршено. Секогаш може подобро и повеќе.

Тешкотијата е во тоа што перфекционистите немаат друг избор, едноставно мора да биде совршено. Таа потреба е како некој вид на присила, која често пати преминува во опсесивно-компулсивно однесување.  Внатрешната присила за беспрекорна чистота, може да се претвори во миење раце 30 пати дневно или секојдневно рибање на тоалетот. При извршување на работните задачи, перфекционистот ќе заглави во детаљи и анализа, што директно ја намaлува неговата продуктивност. Во љубовта, перфекционистот има нерални очекувања, барања и строги распореди. Ѓубрето се фрла во пет, кучето се шета во шест, долната облека е во првата фиока, а чорапите во последната. Секое отстапување од правилата е страшна катастрофа. Следуваат обвинувања и еден куп генерализации. По серија напади партнерот се повлекува, едноставно станува свесен дека се што ќе направи никогаш не е доволно добро.  Единствена опција е ништо да не прави. Но, тогаш пак настануваат нови обвинувања и партнерите влегуваат во еден токсичен круг – напад – дистанца – напад – уште поголема дистанца.

Вистината е дека перфекционизмот понекогаш врши работа. Перфекционистот поставува високи цели, знае да направи добар план, да види и предвиди нешта кои другите не можат да ги видат.

За важни и стратешки проекти неопходен е перфекционизам, но не и за друго.

Тој е исцрпувачки, напорен, одзема енергија и во крајна линија ја одзема радоста.

Предизвикува анксиозност, а понекогаш и депресија.

Секогаш е придружен со немир.Тој немир го спречува перфекционистот да застане и да ужива во процесот. Немирот го принудува да гледа во иднината, му ги опседнува мислите и му ја одзема смиреноста.

Овој немир е роден од искривената слика за себе и од причинско – последичната врска меѓу совршенството и себевреднувањето.

Перфекционистот не е толку опседнат со совршенството, опседнат е со совршената слика за себе пред другите. Само доколку нештата ги прави совршено, ќе биде прифатен од другите. За да биде вреднуван мора да биде совршен.

Колку е ова залудна борба.

Никој не е совршен, освен Бог.

А, ние може да бидеме мали богови во нашите мали, лични креации.

И, убавината не е во тоа да ни успее од прв пат и да биде совршено. Убавината е во процесот на создавање, во патот на учење, во сите тие мали грешки кои ќе се појават на тој пат. Тој немир на истражување и задоволството на откривање се шините по кои што се движи возот на знаењето.

Знаејќи го ова, да престанеме да гледаме во дамките на прозорецот и да погледнеме низ прозорецот, да ги видиме расцутените дрвја, алиштата што се лелеат во комшискиот двор и кучето што спие на пладневното сонце. Да му дозволиме на детето да се шлапне во првиот и последен вир и да ја изеде јаболката од земја. На себе да си дозволиме да погрешиме и како такви помалку совршени да се прифатиме.

*Илустрација превземена од: https://www.talkspace.com/blog/the-imperfection-of-perfectionism/